Lowlands 2002

Ook uit een oude nieuwsgroep, van 29 augustus 2002, mijn verslag van Lowlands 2002:

Lowlands 2002

De jubileumeditie van Lowlands begon en eindigde voor mij muzikaal in Ierland met respektievelijk Flogging Molly en Celtica. Dat er tussen die optredens in van alles gebeurde mag duidelijk zijn. Echter, bij het eerste optreden waren we al 24 uur van huis en na het laatste optreden maakte ik één van de allerleukste dingen mee in mijn Lowlandsgescheidenis.

DONDERDAG

We (Annelieke, Rutger en ik) vertrokken donderdag om halfvier. Mirjam, mijn vriendin, zou later pas komen omdat ze vrijdag naar een bruiloft wilde. Eigenlijk werd ik er ook verwacht, maar mijn 10e Lowlands woog zwaarder.

Het begin was gelijk al moeilijk. Almelo was donderdag de aankomstplaats van de Ronde van Nederland en vervolgens werd er een tijdrit gereden. De afgesloten wegen zorgden voor een behoorlijke verkeerschaos. Om de feestvreugde te verhogen waren er ook nog eens veel journalisten naar de rechtbank gekomen in verband met de uitspraak in het proces rond de vuurwerkramp in Enschede.

We kwamen uiteindelijk terecht op de weg naar Zwolle. Nijverdal gaf de bekende opstoppingen, maar daarna reed het redelijk door. Bij Zwolle de A28 op en vanaf daar de bordjes Six Flags volgen. We konden zo de parkeerplaats oprijden waar we vorig jaar nog lang in de file hadden gestaan. Alhoewel er van de andere kant wel een hele rij stond kreeg ik toch een bang vermoeden. Dit werd bevestigd toen ik het aantal auto's zag dat al geparkeerd was. En inderdaad stond er ook een massief pak mensen voor de ingang. Het was toen kwart voor zes.

Om goed halfzeven gingen de poorten open en om kwart voor tien waren we binnen. Vier uur tegen die bungalowtent aanstaan kijken, argh! Misschien is het een idee om volgend jaar een videoscherm bij de ingang neer te zetten en daar voor mijn part afleveringen van The Young Ones, Mr. Bean of South Park op te laten zien.

Maar goed, bandje halen en op naar de camping. Helaas kregen we overal te horen dat de camping vol was. Gelukkig wist iemand van de campingcrew ons te vertellen dat camping 5 open zou gaan, dus zijn we weer de brug over gegaan. We zagen inderdaad de eerste tenten verschijnen en zochten ook snel een plekje uit. De camping was toen al een behoorlijke modderboel, maar we vonden een redelijk droog stuk. Ik had beloofd om te proberen twee plekken vrij te houden en kreeg daarbij onbedoelde hulp van de mensen voor ons die twee bungalowtenten zij aan zij opzetten waardoor de lege ruimte erachter niet vanaf het pad te zien was.

Terug naar de auto om luchtbedden en de bagage van Mirjam op te halen. Om een uur of twee was alles redelijk geïnstalleerd. Ik kan me nog herinneren dat je ooit op vrijdagochtend op camping 2 nog een plaats kon uitkiezen. In vergelijking met zoals het nu ging was het nog makkelijker om naar Roskilde te gaan. We vertrokken daarvoor om zes uur ‘s ochtends en hadden negen uur later onze tent staan, ruim 700 kilometer van huis. Nu duurde het net zo lang, maar was de reis slechts 100 kilometer.

Ik kocht voor het eerst in 10 jaar een Lowlands T-shirt en ook het jubileumboek. Hier staan prachtige foto's in. Vooral die van de eettent op Lowlands I, zo'n camper met een bord: "Koffie en Div. Snacks," die je normaal alleen tegenkomt op de N1012 in zuidoost Frankrijk. Deze camper mag van mij volgend jaar als straattheater terug komen.

VRIJDAG

Vrijdagmorgen kwamen Bianca en Stella bij ons staan, de plek was vrij gebleven en we hadden nu een klein kampje van vier tenten.

Nu werd het tijd om eens te kijken wat er deze dag allemaal te doen zou zijn. Ik had me niet echt voorbereid op het programma. Meestal zijn er enkele bands die ik echt wil zien en bekijk ik zo links en rechts wat andere dingen. Annelieke en Rutger wilden naar de lachmeditatie en ik besloot mee te gaan. Toen we zaten te wachten las ik in de Daily Paradise echter over Flogging Molly die in de Golf tent zouden spelen. Ik besloot toch maar daar naar toe te gaan en maakte op die manier de officiële opening van de 10e Lowlands mee, mijn 28e Lowlands dag was nu ook officieel begonnen.

Flogging Molly was erg leuk, het zal wel niet legende van The Mighty Mighty Bosstones op Lowlands I gaan evenaren maar het spetterde wel, bijna de hele tent was in beweging op de turboversie van de Ierse volksmuziek. Het lied over Hangovers is me bijgebleven: "It's been the worst day, since yesterday." Daarna snel naar de Alpha waar Def P en de Beatbusters speelden. Dit sloot wel mooi aan bij Flogging Molly, wel een stuk minder stevig maar net zo dynamisch.

Na dit optreden had ik met Stella en Bianca afgesproken. We hebben even overlegd over wat we zouden gaan doen, van Green Lizard hadden we twee ontzettend goede optredens gezien (Lowlands en Pinkpop 2000) maar we hadden ze al een paar keer gezien en de herinneringen aan het slechte optreden op Pinkpop 2001 deden ons besluiten om naar Rival Schools te gaan in de Charlie tent. Eerst nog een stukje A geluisterd, maar ik herkende Nothing. Toen terug naar Charlie, voor Rival Schools dus. Dat mannetje was wel leuk aan het springen, met muziek die naar Far, Quicksand en Handsome rook, met wat minder scheurende gitaren. Leuke nummers, leuk optreden. (2011 Edit: Achteraf bleek de zanger van Rival Schools dus de zanger van Quicksand te zijn).

Daarna gingen we naar Röyksopp in de Bravo. Bijna alles wat met dance te maken heeft boeit mij niet echt, Lamb is fantastisch, Prodidgy is leuk, Eboman vond ik leuk, maar dan houdt het wel een beetje op. Bij Röyksopp hoorde ik toch een nummer dat ik wel aardig vond. Dit nummer had ook wat meer de structuur van een normaal liedje, zodat ik het nog een beetje kon volgen :).

Toen we vervolgens bij Golf een beetje naar Jimmy Eat World aan het luisteren waren belde mijn vriendin. Ze was bijna in Lelystad. Ik had met Annelieke en Rutger bij de raket afgesproken en met z'n drieën gingen we richting camping. Niet lang daarna kwam Mirjam te voorschijn. Ze kleedde zich snel om en toen gingen we weer naar het festivalterrein, om Bianca en Stella te ontmoeten en dan naar Nickelback te gaan.

Helemaal achter in de Alpha zag ik de speakers op het podium al staan, het hele podium was er mee volgebouwd op een manier waar Manowar van zou slikken. Op dat moment had Nickelback het al compleet verknald bij mij, maar ik besloot me stil te houden. Wie weet zou het net zo komisch worden als een Manowar optreden, dus ging ik met de rest mee naar voren. We konden zelfs nog in het vak terecht. Nickelback komt op en speelt onder een erg goede lichtshow een retestrak eerste nummer. Er was vuurwerk waar Rammstein van zou slikken, met knallen waar je bijna van omviel. Het ene na het andere nummer werd strak afgewerkt. Iets zo Amerikaans had ik nog nooit gezien. Als die zanger naar het toilet gaan dan schijt Het ongetwijfeld Amerikaanse vlaggen.

Tot overmaat van ramp begon Het nog te praten ook: "Everbody say: Nickelback Fucking Rocks!" Yeah right, fuck fuckerdy fuck fuck fuck! (What's so bad about it, it doesn't hurt anyone!) De glamour droop er van af en de nummers werden zo strak gespeeld dat het leek of ze zichzelf aan het coveren waren.

Bianca vroeg of ik het leuk vond en ik zei nee. Dat vermoedde ze al, omdat ze het nogal op Kane vond lijken. Inderdaad kreeg ik weer dat misselijke gevoel dat ik een paar jaar geleden had toen 3FM, TMF en Mojo het Nederlandse volk een Kane klysma gaven.

Veel mensen klagen dat Lowlands te commercieel is geworden, te duur, te druk enzovoorts. Ik vind dat nog wel meevallen. Ik vind het wel triest dat zo'n pulperig junkfood band als Nickelback op Lowlands mag spelen. Met hun muziek is niks mis mee, maar de manier waarop het gepresenteerd wordt.

Een volgeladen Alpha tent was het niet met mij eens, maar Lowlands is Lowlands en het grootste probleem is dat er te veel te doen is en dus hield niemand mij tegen om ergens anders naar toe te gaan. Ik ben met mijn vriendin Indiaans gaan eten. Erg lekker en internationaal (werd namelijk door Duitsers geserveerd). In verband met een afspraak met Rutger en Annelieke moesten we daarna weer naar de Alpha. Nickelback was nog lekker aan het toegeven. Toen ze klaar waren stroomde de tent leeg. Jongens die droomden om ook op het podium te staan en nu al een erectie hadden van de gillende meisjes die ze in hun hoofd hoorden en meisjes met het schuim op de lippen (kies zelf maar welke, een beetje alliteratie is nooit weg) vastbesloten om de Nickelback CD te kopen en de nieuwe Tina met de poster van Het.

REGENDAG

De volgende morgen regende het een beetje, toen ging het meer regenen en daarna regende het nog meer. Het werd even iets droger en daarna kwam er meer regen. Vervolgens viel er een stortbui en daarna regende het. Toen de regen ophield viel er weer een stortbui en begon het te onweren. Daarna werd het droog, tenminste in de lucht. Het was nu alweer na middernacht en het Lowlands terrein was een enorme modderpoel.

Tijdens de regen was er gelukkig nog wel van alles te doen. Ik zelf begon met Zober. Hun nummers zaten goed in elkaar, klonken helder en fris. Toch boeide het mij niet echt alhoewel er ook niks was om een hekel aan te krijgen. We hebben vervolgens een tijd bij From Here To Tokyo gehangen en noodle soep en peperdure teriyaki gegeten.

We besloten naar de film te gaan: Dog-Town and Z-Boys. Een enigszins verknipte documentaire over het ontstaan van de skateboardcultuur. Met vooral mooie foto's erin. Vervolgens ging Bianca Maaike Hartjes, die aan het signeren was, gedag zeggen. Terwijl ik ons popcorn overschot aan voorbijgangers probeerde te slijten werd ik op mijn schouder getikt: "Hey! Is dat niet de Internet Tovenaar" Ah, help, ik was herkend door Def P. Ik heb namelijk een paar jaar de internetpagina van de Osdorp Posse onderhouden. Def P moest ook poppetjes tekenen bij de signeersessies.

Wij gingen naar Junkie XL, die ook wat vuurwerk mee had genomen. Bianca en Stella vertrokken al snel en ook Mirjam en ik gingen weg, op zoek naar wat eten. Het werd wederom Indiaans. We zaten aan tafel toen de zoveelste stortbui losbarste. Ons plan was om naar Puddle of Mud te gaan, maar de modderpoel kwam naar ons toe. Toen het wat minder regende zagen we nog net de toegift.

Ons volgende doel was Incubus, de Alpha tent stond behoorlijk vol en wij stonden behoorlijk achterin. Het geluid was aan de zachte kant en door al het gepraat om ons heen was het optreden slecht te volgen. Toen zagen we mensen vanaf de helling naast de Alpha in de modder naar beneden glijden, dus zijn we daar maar gaan kijken. Vooral de dubbeldekker was lachen.

Er liepen toch behoorlijk wat mensen het vak uit na Incubus en wij probeerden het vak in te komen en dat lukte ook. We konden Korn van dichtbij zien! Het optreden van Korn mocht er zijn. De laatste twee keer dat ik ze gezien had vond ik het een beetje flauw worden, maar dit was het wel weer! Jonathan Davis zei zelfs zomaar wat tegen het publiek! Hij kreeg tussen de nummers door volgens mij zuurstof toegediend terwijl één van de gitaristen op een gegeven moment met z'n armen om zich heen stond te maaien alsof hij werd aangevallen door murmels, waarna hij weer verder speelde. Korn speelde slechts twee nummers van de nieuwe CD.

ZONDAG

Zondag was mijn 30e Lowlandsdag. Ik heb nu bij elkaar een maand op het festivalterrein rondgelopen. Ik was vorig jaar ook best wel blij toen ik hoorde dat het festival voorlopig nog bij Six Flags gehouden wordt. De dag begon met Rosemary's Sons. Wel lekkere muziek om bij wakker te worden. Ik had Stuurbaard Bakkebaard eigenlijk ook willen zien, maar ja 11 uur is best wel vroeg na drie festivalnachten.

Het was wel aardig weer nu. Het terrein was nog een zooitje alhoewel de organisatie er wel het beste van gemaakt had door zoveel mogelijk paden aan te leggen door de modder. De organisatie verdient een groot compliment voor het organiseren en improviseren van een festival dat ondanks zoveel regen en modder nog supergaaf bleef.

Het zonnetje brak door en ik kon de verleiding van Ben & Jerry's niet langer weerstaan. Ik slenterde richting Juliet met een Cherry Garcia en nog een andere scoop. Daar viel mijn oog op een groepje mensen bij elkaar. Ha! Straattheater. Dat had ik nog weinig gezien dit jaar, nu het droog was kwamen de artiesten kennelijk pas uit hun holen in de grond. Er stond een drie mansformatie blues en rock nummers te spelen, terwijl ze allerlei onzin uithaalden, onder andere met een pluche haai. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets groens: er kwam een rups van wel 25 meter lang voorbij! Eindelijk, Lowlands was terug. Zon, ijs, onverwachte attracties… zo hoort het!

We hadden met ons zessen afgesproken en gingen naar Filter. Even een kwartier kijken en dan naar 16 Horsepower. Mirjam bleef bij Filter. 16 Horsepower begon leuk maar ging op een gegeven moment vervelen. Het had niet dat wat het op Pinkpop wel had. De nummers waren wel mooi, maar misschien was de toehoorder wel vermoeid. Stella en Bianca begonnen er hongerig uit te zien en ze gingen voor een patatje, net als Rutger. Annelieke hield het op een broodje, terwijl ik een trosje loempia's haalde. Ik vind het zonde om op Lowlands patat te eten.

Rutger en Annelieke vertrokken naar Within Temptation, terwijl Stella en Bianca naar het toneel gingen om Stef te aanschouwen. Ik zelf hield de Golf in de gaten. Mirjam stond hier de Breeders te kijken en dit was bijna afgelopen. Ik had nog wat honger en haalde Zalm Teriyaki. Mirjam koos Taco's. We zaten nog even in de Dommelsch IJsbar waarna Mirjam richting Underworld ging en ik naar Motorpsycho.

Motorpsycho speelde een oud nummer, precies één van de vijf nummers die ik ken. Kennelijk vroeg iemand in het publiek om nog een oud nummer, want de zanger zei iets van: "We don't want to play old songs, we'll do that in Germany in 10 years." Achter mij begon een modder gevecht en ik ging naar de markt waar de Saiko tent behoorlijk uitverkoop hield. Als amateur-astronoom zijn alle warme kleren welkom en dus besteedde ik 25 Euro aan twee truien.

Ik ging richting Higher Ground, hier zou Celtica spelen. Mwah, geen idee wat het was maar de naam klonk wel leuk. Het bleek dansmuziek te zijn, met beats, gitaar, bas, trommels, viool en fluit. Ondanks dat dansmuziek nog steeds niet mijn muziek is heb ik zowaar staan dansen. Ik vond dit een cool optreden. Dit was wat muziek betreft het laatste optreden voor mij en dit paste perfect bij Flogging Molly als openingsact!

De rest was inmiddels uitgeunderworld en we kwamen bij de Pizzahut bij elkaar. We konden nog net het laatste stukje van de hoogspring competitie zien op de ramp. Bianca, Stella en Rutger besloten daarna met de reis naar huis te beginnen. Annelieke, Mirjam en ik probeerden in de Echo te komen om Lord of the Rings te kijken. Dit lukte niet maar hierdoor kwamen we echter wel in Honk Kong terecht.

Hong Kong: dit was denk ik het allerleukste dat ik in 10 jaar Lowlands heb meegemaakt. Je kunt het niet in het programmaboekje vinden en er zijn ook maar een paar mensen die het gezien/meegemaakt hebben. Nou ja, een paar... een Juliet tent vol.

Hong Kong was de eerste film van de Lowlands Sunset Chillout, die van zondag op maandag om 01:00 begon. Het is moeilijk te beschrijven wat daar gebeurde. Vanaf kwart over twaalf zaten er mensen voor Juliet te wachten om naar binnen te mogen. Volledig 100% Lowlands was dat niemand een idee had waarop ze aan het wachten waren. Op dat moment belde Bianca, ze zat vast in de modder op de parkeerplaats. Rutger was een trekker aan het regelen en het zou wel goed komen.

Om iets voor één uur werden we binnen gelaten en er verscheen iemand met een microfoon op het toneel: "Ik zal even vertellen wat jullie te wachten staat. De Lowlands Sunset Chillout bestaat uit 35mm films, 5 om precies te zijn."

Stilte in de zaal.

"De eerste is Hong Kong."

Stilte in de zaal.

"Van Gerard Holthuis."

Stilte in de zaal.

"Deze film duurt 10 minuten."

Iemand begint te schreeuwen en te applaudisseren

Vervolgens kon de presentator niks meer zeggen zonder een applaus te krijgen. Okay, dat soort dingen heb ik op Lowlands wel vaker gezien.

De film begint. We zien een wit beeld, waar plotseling een vliegtuig doorheen vliegt. Natuurlijk applaus voor dit vliegtuig. Het beeld is weer wit. En daar komt weer een vliegtuig, harder applaus. We zien wat gebouwen, met een stukje lucht. In dat stukje lucht verschijnt een vliegtuig dat een daverend applaus krijgt! Vervolgens weer lucht. De Juliet tent begint zachtjes te joelen, en steeds harder, tot dat er een vliegtuig door het beeld vliegt en er een oorverdovend applaus losbarst.

Vervolgens zien we auto's rijden en bussen, het duurt wel lang nu. De hele zaal begint te schreeuwen: "Vliegtuig! Vliegtuig! Vliegtuig!" Als het shot verandert en er weer een vliegtuig in beeld verschijnt springen mensen op de stoelen, T-shirts vliegen door de lucht, mensen feliciteren elkaar en vallen elkaar in de armen: een vliegtuig!

En zo ging het nog wel even door. De presentatoren wisten niet wat hun overkwam. Ik denk dat het publiek hier de organisatie een koekje van eigen deeg gegeven heeft: "expect the unexpected." De film was trouwens HKG (Hong Kong) van Gerard Holthuis uit 1999. Het laat vliegtuigen zien die af en aan vliegen op het oude vliegveld in Hong Kong, terwijl het leven er onder onverstoord doorgaat. De vliegtuigen vlogen letterlijk tussen de wolkenkrabbers door. Tijdens de landing kon je van uit het vliegtuig bij mensen naar binnen kijken.

MAANDAG

Maandagmorgen was voor het inpakken. We kwamen snel de parkeerplaats af doordat er een extra uitgang gemaakt was. Nogmaals complimenten voor de organisatie! Rond twee uur waren we weer thuis en toen begon het wassen en schoonmaken: eerst 4 paar schoenen, toen een tent, twee regenjassen en tenslotte mezelf.